“sabahtan akşama dek bir kadın

omzunda yığınla eşya

bir cüzdan

bir anahtarla

çantasına asıyor kendini

kimse bilmiyor

bu ölümün nedenini”

Yıllar önce bir arkadaşım, üniversitede sınıf arkadaşı olan bir kızın sıra dışı bir tavrından, hiç çanta taşımadığından söz etmişti. “O da erkekler gibi, sadece bir cüzdanı cebine atıyor, öyle dolaşıyor” demişti. Anlattığı dönemlerde cep telefonları yoktu. O zamanlar garip gelmişti bana bu tavır. Oysa ne kadar da mantıklı ve akıllıca olduğunu sonradan anladım.

Genelde kadınların sağ omuzunun sola göre düşük olduğu söylenir. Nedeni ortada. Zavallı omuz gün içinde ağırlık taşımaktan kim bilir ne hale geliyor… Belli ki çanta taşımak ortopedik açıdan da sağlıksız. Bir tarafa eğrilen vücut zamanla kendini toparlayamıyor haliyle. Gün sonunda eve vardığımızda da ağrılarımızdan, yorgunluktan şikayet ediyoruz. Elbette yorucu olan başka etkenler de var ancak buna bir de çanta hamallığını eklemek akıl işi değil.

Omuzlardaki o büyük, küçük, şık ya da sıradan çantalarda neler var neler…Belki de o gün hiç kullanılmayacak, gerekmeyecek not defterleri, makyaj çantaları, tokalar, tırnak makasları, hatta makaslar, şemsiyeler…İnanmazsınız, çanta içinde başka çantalar da mevcut benimkinde. Emin olun bu kuyunun içinde ne ararsanız bulabilirsiniz.

Zaten kendileri yeterince ağır tasarlanan çantaların bir o kadar da içinin doldurulmasıyla taşınmayacak hale gelmesi nedense normal gibi geliyor. Çantamız bir uzvumuz olmuş durumda. Kimileri de hiç ergonomik olmadığı için taşırken de, kullanırken de daha yıpratıcı olabiliyor. İçinde dakikalarca telefonumu ya da cüzdanımı aradığım çantalar biliyorum. Hele çok gözlü olanlar düşman başına! Neyi nereye koyduğunuzu hatırlayana ya da bulana kadar akla karayı seçebiliyorsunuz.

Bir de bu işin pazarlama yönü var tabi. Vitrinlerde gözümüze sokulan rengarenk, mat ya da parlak çantalar albenileriyle alıcılarını bekliyor. Çantalarımız ekonomik durumumuzu hatta kimliğimizi de ele verebiliyor. Çoğumuz için şıklığın değişmez bir parçası onlar. Bilmem kaç milyona alınmış bir çanta, kullanıcısı hakkında da bazı tüyolar veriyor haliyle.

Biz kadınlar, dev gibi çantalarımızı omuzlayıp gün boyu hamallığını yapmaktan bir türlü vazgeçemiyoruz. Bunu bir anlamda bile bile intihar olarak görüyorum.

Bir gün sadece cüzdan ve anahtarımla çıkarak, çantasız dolaşmayı deneyimlemek istiyorum. Bakalım, yıllar önce cüzdanımı çaldırdığım için, çantamı her açtığımda gelen “eyvah cüzdanım yok!” panik atağının yerini bu sefer “Eyvah! Çantamı çalmışlar!” mı alacak. Deneyip görmek en iyisi.