Şiiri topluluk içinde okumak, sanıldığından daha ciddi bir iştir. Bugüne dek katıldığım pek çok şiir dinletisinde farklı okuma tekniklerine tanık oldum.

Okur, şiiri bizzat kendisi okuyarak mı, yoksa bir başkasından dinleyerek mi daha çok etkilenecektir? Bu sorunun yanıtını yıllar önce İzmit’te ilk kez katıldığım bir şiir dinletisinden yola çıkarak vermek isterim.

Yerli ve yabancı şairlerin de katıldığı bu dinletide, Suat Özdemir’in ezbere okuduğu uzunca bir şiir karşısında çok etkilenmiş, sahneden inmesini hiç istememiştim. Belki de aynı şiiri ben sessizce okusaydım ya da bir başkası sesli okusaydı bu büyüleyici etkiyi yaşayamayacaktım. Suat ağabeyi daha sonra defalarca şiir okurken dinledim ve her seferinde aynı etkiyi hissettim. Şiir İşliğinde kendisinden “Şiir Okuma” dersleri aldığımızı da belirtmeliyim.

Şiir okuma dendiğinde yine İzmit’te ilk akla gelen bir diğer ismi; Selahattin Uyuşan’ı da anmadan geçemeyeceğim. Selahattin amca da tıpkı Suat ağabey gibi şiiri okurken neredeyse yeniden yazardı. Sözcüklerin tam hakkını vererek, ezberinden seslendirdiği şiirleri dinlemek için sabırsızlanırdık.

Geçtiğimiz günlerde yitirdiğimiz Suat Özdemir’i ve Selahattin Uyuşan’ı rahmetle anıyorum. Suat ağabeyin de, Selahattin amcanın da okuduğu şiirlerden dizeler hala kulağımda…

Şiir dinletilerinde şiiri bağırarak okuyanların olduğunu da gördüm. Hatta bir seferinde, okuyan kişi masaya vurarak okumaya devam etmiş, konukları neredeyse tedirgin etmişti. Oysa şiir gereğinden fazla yüksek sesle okunursa, anlamını yitirip, bambaşka bir şeye dönüşebilir. Şiiri tiyatral bir havaya sokup okumanın da onu bozduğu ve şiire karşı haksızlık olduğu kanısındayım. Şiirin bu gürültüye gereksinimi var mıdır?

İyi bir şiir, söylemek istediğini zaten yeterince yüksek sesle söyleyecektir. Bunun için yerli yerinde kullanılmış sözcüklerin ve dizelerin etkisine inanmak yeterlidir.

Bırakalım şiiri çocuklar, yüksek sesle, bayramlarda okusun.

Şiir okuyanlarınız çok olsun.